Herstellen van een burn out

Door Rik op 8 april 2011 om 17:41

Ben door het artikel over onthaasten op het artikel van Burn-out gekomen. Ik ben in 2002 samen met mijn vrouw een kind verloren. Dat was een ingrijpende levenservaring waar we niet om gevraagd hadden. Het bracht mij er toe om mijn leven eens goed te beschouwen. Ik was op dat moment ongeveer 15 jaar bezig als ondernemer en had een compagnon waar ik een steeds slechtere relatie mee kreeg. Ik besloot onze samenwerking op te zeggen. Het moeilijkste in het leven had ik al gehad. tenminste, dat dacht ik. Ik zou met mijn vrouw de onderneming, een zeefdrukkerij, verder gaan voeren en mijn compagnon zou het textieldrukken meenemen naar een andere lokatie. Niets aan de hand. Dat dacht ik tenminste totdat ik een telefoontje kreeg van de bank. Ze eisten in een keer al het geleende geld terug en trokken direct alle krediet in. Nu, ik kan je vertellen dat dat insloeg als een bom. Opeens staat alles op zijn kop en moet je reageren op een situatie die je niet kunt overzien. Ik raakte in een shock toestand en kon alleen nog maar met mijn verstand reageren op de situatie. Dat is blijkbaar toch een verdedigingsmechanisme wat mensen hebben. Ik heb zo goed en kwaad alles wat we hadden in de zaak, verkocht, voor veel te weinig geld, aan een conculega en ben daar gaan werken. Al die tijd heb ik geleefd op mijn verstand. Ik moest immers mijn vrouw en kinderen onderhouden en hopen dat we ons huis zouden kunnen blijven betalen. Mijn vrouw was fotograaf maar kon daar geen droge boterham mee verdienen. Het was immers de tijd van de digitale fotografie en iedereen dacht dat hij of zij foto`s kon maken. Vandaag de dag lukt et sommige fotografen weer om hun brood te verdienen. Mijn vrouw heeft zich in 2 jaar laten omscholen tot bassischool juf. Een geweldige prestatie. Ondertussen bleek dat ik niet zo goed meer functioneerde en bovendien bleek dat ik niet vertrouwd werd op mijn nieuwe werkplek. Ik hoefde niet op begrip te rekenen van mijn collega's. Ik kon er na 1,5 jaar niet meer tegen en ben weer voor mijzelf begonnen...met niets want ik had immers alles verkocht. Mijn vrouw was toen nog niet afgestudeerd maar ik kon niet meer. Ik heb binnen een jaar toch weer een leuk draaiende onderneming opgezet. Terugkijkend snap ik nog steeds niet hoe we het gered hebben maar je wordt steeds creatiever met geld. We zijn nu weer 5 jaar verder en de recessie heeft diepe wonden geslagen. Ik zit helemaal kapot en kan bijna niet meer functioneren. Nu pas realiseer ik mij dat ik 2003 een enorme burn-out heb opgelopen die ik nooit verwerkt heb. Daar had ik helemaal geen tijd voor want er moest brood op de plank komen. Nu verdient mijn vrouw genoeg om alles draaiend te houden en stort ik in. Nu pas realiseer ik mij dat ik heel erg ziek ben en hulp nodig heb. Ik ben veel te zwaar en drink teveel. Ben overigens nooit vervelend voor mijn kinderen of mijn vrouw. Ben sinds kort bezig om af te vallen onder begeleiding. Dat begint te werken. Er werd mij naar mijn motivatie gevraagd maar dat ben ik eigenlijk niet. Ik doe het op doorzettingsvermogen en hoop dat de motivatie er achter aan komt. Probeer te onthaasten, maar krijg de kans niet of nauwelijks. Ik weet niet hoe het moet en de maatschappij staat het bijna niet toe. We zitten met z'n allen in die sneltrein maar die stopt nooit. Ben nu 51 jaar oud en op maar ik wil niet klagen hoor. Kan nog wel een tijdje doorgaan met opschrijven van van alles en nog wat. Dit wilde ik in ieder geval wel even kwijt.