Ik denk dat de meeste mensen die met The Secret en Positief Denken bezig zijn dit doen vanuit een gevoel van gemis. Ze denken dat er iets ontbreekt aan hun leven en daarom gaan ze met dit soort zaken aan de gang.
Zo proberen ze dát te krijgen, waarvan ze denken dat het hen geluk zal brengen.
Vaak gaat het om materiele zaken, maar ook in de relationele sfeer denk men wat te missen.
En dus gaat men aan het creeren. Vanuit dat gemis.
En nou gebeurt er iets vreemds: men krijgt wat men verlangt, en is nog niet gelukkig.
Of men krijgt niet wat men verlangt en wordt nog ongelukkiger.
Het werkt dus sowieso niet !
Puur omdat men het in de verkeerde richting zoekt.
Het geluk ligt immers in onszelf en niet ergens buiten ons.
En dat is, denk ik, het cruciale punt.
Als je vanuit een gevoel van gemis, of angst, aan het creeeren slaat, kan dat nooit voldoening geven.
Hooguit even.
Conclusie: eerst tevreden worden met wat je hebt en dan kun je eventueel een bestelling plaatsen bij het Universum, God, of whatever.
Maar dan nog moet je de uitkomst ervan loslaten en accepteren als het niet, of in een andere vorm tot je komt.
Ik denk dat het daarom zo lang Een Geheim geweest is.
De meeste mensen zijn hier nog helemaal niet aan toe

Op zich klopt het wel ongeveer wat er in deze blog staat, maar toch ook weer niet.
Soms overkomt je iets waar je nooit aan gedacht hebt, of waarvan je gedacht hebt dat je het niet verdiende.
Andersom ook: iets waar je vast van overtuigd was, gebeurt niet.
Er bestaat namelijk ook nog zoiets als karma en een soort van levensopdracht.
Ook kiest je Hogere Zelf soms voor iets anders dan je ego, en dat is maar goed ook.

Als jullie werkelijk denken dat je alles kunt manifesteren waar je in gelooft, hoe kan het dan dat psychotische mensen die denken dat ze kunnen vliegen, gewoon te pletter vallen ?
Hoe kan het nou dat je zus kanker krijgt terwijl ze zo'n liefdevol mens was en nooit iets ongezonds at of deed ?
En hoe kan het dat kinderen al allerlei ellende creeen voor zichzelf ondanks dat ze nog nauwlijks bewustzijn hebben ? En hoe zit het met het leed van dieren ?

Dat zijn vragen waar je mee blijft worstelen.
Maar een nog groter gevaar is, dat je niet meer los kunt laten. Dat je voortdurend bezig bent met wat je aan het manifesteren bent.
Je wordt zelfs bang voor je 'negatieve' gedachten, gevoelens en overtuigingen.
Je probeert dat dan weer gauw te vervangen door iets positiefs, want oh jee !
Angst is het gevolg.
En dat niet alleen, je zit ook voordurend in je hoofd. Denken, denken, en nog eens denken, want daar speelt alles zich af.
Zo wordt je ego steeds groter en kom je steeds verder van je werkelijke zelf af te staan.

Op dat moment werd ik dus zwaar depressief !
3 Jaar lang. Ik kon letterlijk niks meer en toen moest ik wel loslaten.
Met een antidepressivum ben ik weer uit deze hel gekomen, maar het had niet veel gescheeld, of ik was hier niet meer geweest.

Toen ik weer normaal kon denken en functioneren, liet een vriend van mij een keer 'per ongeluk' een boek achter. Ik bladerde er even in en zag alleen maar het woord OVERGAVE staan. De letters schreeuweden me toe en ik kon er onmogelijk omheen.

Sindsdien loopt alles zoals het lopen moet.
Ik heb een paar mensen verloren door de dood of anderwijs, mijn twee katten zijn vlak na elkaar gestorven, Ik ben verhuisd, heb weer 2 nieuwe katten enz enz enz.
Ik neem het zoals het komt. Weet dat wat er gebeurt het beste voor me is. Dat er lessen in zitten die ik moet leren of me gelukkiger zal maken.
Lijkt niet erg veel soeps misschien, maar ik voel me prima. Heb mijn angst afgelegd en leef volledig in het hier en nu.
Het is eindelijk rustig in mijn hoofd.
Ik bepaal nu zelf wat ik denk en dat is totaal nieuw.
Soms vraag ik nog wel eens hulp van het Universum, maar niet zo vaak meer.

Wat ik wel aan het positief denken heb overgehouden is overvloed. Geld bijv.
Dat is iets waar ik altijd meer dan genoeg van heb. Dat is wel makkelijk.
Maar verder heb ik niet veel meer nodig en dat had ik wel toen ik nog bewust mijn eigen leven probeerde te creeeren. Ik moest dit nog hebben en dat en oh ja ook dat nog. Het hield nooit op en ik leefde alsmaar in de toekomst.

Ik weet niet of iemand hier een boodschap aan heeft, want toen ik nog middenin deze fase zat, liep ik ook met enorme oogklepppen op.
Vond echter toch dat ik het moest proberen.
Het is heel zwaar om voor God te spelen namelijk.

Ik geniet van alle kleine dingen die op mijn pad komen! S'morgens ben ik blij dat ik weer goed heb geslapen, geniet van de geur van bloemen, muziek luisteren,mensen helpen, kijken naar mensen die elkaar lief hebben, lachende gezichten....

Groetjes,
Kim

Er zijn nog heel veel gebieden in m'n leven waarbinnen ik nog steeds verlamd van angst kan zijn. Daar zal ik geen doekjes om winden. Maar ik weet nu dat er een uitweg is.
Het mooie is dat wanneer je de eerste stap hebt gezet,
je de deur openzet voor het toeval.. En het lijkt erop dat dat toeval het nog niet zo slecht met ons voorheeft.
En dat weet ik alleen door ervaring.

groet, Lauden

p.s. Voor Leni van 59. Misschien kunt u overwegen om iets te gaan doen wat u uw hele leven al heeft willen doen. Vaak geeft het uitgangspunt van 'Echt graag iets willen' veel meer inspiratie en energie dan het focussen op dat wat er niet is. Richt vooral op lekker hoge doelen. Niet denken dat u te oud, te moe, uitgerangeerd bent of andere tijd- en energieverspillende ideeën. De bassiste van mijn hardrock band is 64 en wat een kanjer! Het gaat om wat ú fijn vind om te doen. En nog een klein advies: Zet zo snel mogelijk een stap in de richting van dat doel, het liefst nu.